Van strand tot Ubud, een heerlijke dag.

De zon schijnt, een wolkenloze hemel en een klein briesje, dat is al even geleden op de vroege morgen. Dat vraagt om een heerlijke strandwandeling. We wonen op steenworp afstand van de lokale stranden Biaung en Lembeng net boven Sanur. Binnendoor lopen we er in 5 minuten naar toe. De mannen van het dorp zijn al in aktie, Jepunbomen worden gesnoeid, daarvoor heb je geen ladder nodig. Je rijdt de truck eronder, gaat op de cabine staan, snijdt de takken eraf en je laat deze automatisch in de laadbak vallen. Handiger kan niet. Het is het motto van 1 werkt, tientallen kijken toe.

Toeschouwers moeten er ook zijn.

Op zondagmorgen is het altijd druk. Iedereen wandelt, picknickt of laat de zere botten weldadig warm worden in het lavazand. Het is altijd gezellig, met of zonder ijsmuts op je hoofd.

Het is heel laag water, dus kunnen we lekker langs de vloedlijn lopen. Er is op de meeste stukken praktisch geen afval en daar waar wel wat ligt is de opruimploeg aan het werk.

Alleen in de bocht, tegenover de Padang Galak tempel ligt wat aangespoeld hout. Ter hoogte van pantai (strand) Lembeng duikt een nieuw bouwwerk op aan het strand. Daar waar vroeger van al het drijfhout een waar paradijsje was gebouwd, is nu van drijfhout de entree naar een restaurant gemaakt wat we nog niet eerder hebben gezien. Sinds begin december zijn we niet meer op het strand geweest en dingen veranderen snel. Restaurant “Home Beach” is verrezen met zowaar een heus zwembad, een loungebank en zitjes onder een bale of onder de drijfhout entourage. Het ziet er prima uit.

We lopen naar binnen. De prijslijst laat voor hier forse prijzen zien. Totaal niet passend in deze omgeving. Aan dit strand komen alleen maar lokale mensen. Het zijn Seminyak/Canggu prijzen. Dat is nu weer jammer. Er zit dan ook niemand op dit moment. Sinds januari is het geopend. Zo te zien is de buurman ook van plan een optrekje neer te zetten. Heel benieuwd wat dat gaat worden.

Op de weg terug naar huis wordt Leo een visitekaartje in de handen gedrukt. We kijken erop. Hoe kun je een slank lichaam krijgen, humor… Bij Leo zijn de overtollige kilo’s ver te zoeken. De jongen die ze uitdeelt heeft er lol om. De veel te dikke puber die ons voorbij wandelt, krijgt geen kaartje. Daar ziet hij zeker geen heil in.

Het is veel te mooi weer om bij huis te blijven hangen. De nieuwe Scoopy heeft met de regen nog weinig kilometers gereden, dus stappen we na het ontbijt op de motor. Eerst een ziekenbezoekje in Sukawati en daarna over de mooie binnenwegen naar Ubud. De parasolfabriek heeft nieuwe voorraad te drogen staan.

Het nieuwe parkeerbeleid in Ubud (je mag niet meer aan de doorgaande weg parkeren) werpt deels de vruchten af. De grote P bij Monkey Forest wordt goed gebruikt. Aan de jl. Monkey Forest zien we op het eerste stuk geen geparkeerde auto’s meer. Er staan nog wel wat motoren.

Maar hoe verder we afdalen naar het paleis hoe meer auto’s er geparkeerd staan. De vraag is dus hoe strak het parkeerbeleid uitgevoerd wordt. Is er sprake van voorkeursbehandeling? Aan de jl Raya Ubud mag op het marktplein geparkeerd worden, verder is alles afgezet met touwen en paaltjes. Voor de doorstroming van het verkeer een goede zaak. Maar of restaurants en winkels hier blij van worden? We zien een pendelbus tegenover de markt die de P aan Monkey Forest v.v. bedient.

Na een Umah pizza met organisch zand in de rucola (verder was de pizza prima) en zand schuurt de maag zullen we maar zeggen, rijden we via Kemenuh weer naar huis. Heerlijk zo’n zonnige dag. Hopelijk gaan de buien wat afnemen de komende periode. Deze dag is in ieder geval binnen.

 

 

 

 

Please follow and like us:

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.